• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Contact






Dag 11, van Sirheni Rest Camp naar Pafuri Walking Trails (Krugerpark).

Vandaag staat de rit naar Pafuri op de planning, waar we begin van de middag moeten zijn. Om 07:00 uur loopt de wekker af en even na achten vertrekken we. Eerst doen we het leuke noordelijke stukje van de S56 weer, wat net zo geweldig is om te rijden als gisteren, maar nu stoppen we niet op de Babalala picknicksite. Om tijdswille nemen we de grote weg, de H1 waar we wel af en toe een loop (lusje) nemen. We zien werkelijk hele leuke dingen in een veranderende habitat waar ook steeds meer baobab bomen zichtbaar worden.
Hoe noorderlijker je in het Krugerpark komt, des te rustiger wordt het en mede daardoor schiet het lekker op en zijn we nog voor twaalf uur bij de bekende Pafuri picknick site.


Hier stoppen we voor de nodige rust, een kop koffie en een sneetje brood. Het is een leuke plek aan de Luvuvhu rivier waar we een familie olifanten, waaronder een heel klein familielid, de rivier over zien steken. De kleine heeft moeite om aan de overkant de oever op te klimmen. We genieten hiervan vanaf een bankje met tussen ons in de koffie, het brood en een stok om de brutale vervetapen van ons af te houden. Intussen raken we aan de praat met een Zuid Afrikaans echtpaar op het bankje naast ons. Het wordt een leuk gesprek waarbij we steeds onderbroken worden door apen die proberen wat te eten weg te graaien.

Het begint weer ontzettend warm te worden. Als we een tijdje later doorrijden is de temperatuur inmiddels ruim boven de 35 graden uitgekomen. Het gevolg is dat we hierna niet echt voordelig en milieubewust zijn. We rijden namenlijk met de ramen helemaal open terwijl de airco frisse lucht de auto in blaast.


Uiteindelijk komen we iets na enen bij een zandweg, voor dagjesmensen verboden in te rijden, die wij volgen naar de Pafuri Lodge. Een luxe lodge met zwembad en werkelijk prachtig gelegen waar we kennis maken met Zach, de ranger die ons de komende dagen zal begeleiden. We schrijven ons in en brengen even wat tijd door met wat te drinken en een berichtje naar het thuisfront sturen. Ja, ja, we hebben na ruim een week weer een keer wifi.
Als niet veel later twee medereizigers, een vader en dochter uit Zuid Afrika aangekomen zijn vertrekken we in een landrover naar Nivulu, de campsite voor de komende dagen. Onze auto's blijven bij de lodge op een overdekte parkeerplaats. Het drinken wat we in de wagen achter laten, zal wel ontzettend warm worden, zelfs in de koelbox.

Na een half uur door schitterende natuur rijden komen we aan in de campsite. Een simpel, maar ook luxueus kampement met een aantal kleine en twee grotere tenten. De eerste grote tent, zonder zijwanden, is de plek om te eten en de tweede is de keukentent. Wij krijgen een tent waar we luxe en ook simpele dingen zien. Een lekker bed, een toiletpot boven een gat in de grond, een wastafel met een kan water ernaast en achter de tent, een douche wat niet meer is als een omhoog gehesen canvas emmer welke iedere douchebeurt gevuld moet worden met water. Maar, toch vinden we ook, zowel boven het bed als bij het toilet een knopje voor verlichting.
Verder ontbreekt het ons aan niets. Een heerlijke zitplek om te relaxen en we kunnen drinken nemen wanneer we willen. En dat is ook wel nodig met de huidige temperaturen.


Een uurtje later arriveert Ciril, onze tweede gids/ranger met twee Canadese mannen waardoor we compleet zijn. Niet veel later krijgen we op de relaxplaats een snack en wat te drinken terwijl we naar de veiligheidsinstructies voor de wandelingen luisteren. We lopen ten allen tijde in één rij achter elkaar waarbij Zach en Ciril, beiden gewapend met geweer, altijd voorop lopen. Maar regel één is: Wat er ook gebeurt, blijven staan en niet wegrennen. Een roofdier zal een wegrennende figuur altijd zien als een mogelijke prooi die wegvlucht. Rond 16:00 uur beginnen we met onze eerste wandeling. Dus nu geen game drive maar een game walk. En zo krijgen we er twee per dag.

Als gauw hebben we een ontmoeting met een paar olifanten waarbij de grootste naar ons toe komt en vlak voor ons met de oren wappert en begint te trompetteren. Maar hoewel ieders hartslag omhoog schiet blijft toch iedereen staan waar hij of zij staat wat een compliment van Zach oplevert.
Verder zien we op deze eerste tocht heel veel meer leuke dingen terwijl zowel Zach als Ciril onderweg uitleg geven bij het plantenleven en bij de grote verscheidenheid aan uitwerpselen en sporen in het zand die we zien.


Door de warmte wordt de wandeling iets ingekort en zijn we net voor zes uur terug in het kamp. Iedereen neemt wat te drinken, waarbij opvalt dat het biertje Castle Lite wel een favoriet blijkt te zijn, waarna we gauw gaan douchen. Op ons verzoek wordt het water in de emmer boven ons hoofd aangevuld met een beetje warm water wat de temperatuur net lekker maakt. In het donker, bij het licht van een zaklamp, buiten achter de tent douchen heeft wel wat.
Terug uit de douche worden we door Zach gewezen op een schorpioen die midden in het kamp door het zand loopt. Na een paar foto's wordt het dier met behulp van een schaal en een stok voorzichtig in de struiken gelegd. Nu snappen we ook waarom we onze schoenen moeten checken voordat we ze aantrekken.


Rond half acht volgt het diner. Midden in de jungle een uitgebreid drie gangen diner zelfs. Heerlijk. Na het toetje blijkt het al bijna negen uur te zijn, nemen we het onmisbare kopje koffie en gaat iedereen eigenlijk meteen onder de wol. Niet veel later is het kamp helemaal donker en horen we alleen nog de geluiden van een nijlpaard en hyena's.
Hoewel het ontzettend warm is duurt het niet lang of we weten beiden van niets meer.







copyright: 2022 - www.gradstaat.nl