De ingang van de Sekala Lodge.
Leeuwin kijkt verveeld om zich heen.
We rijden door naar een ander deel van het park waar het landschap en de vegetatie enorm verschilt met waar we vanochtend begonnen. Ook hier zien we ontzettend veel dieren waarbij we steeds volop de tijd nemen om er van te genieten en een foto te maken. Zo ook van een tweetal jakhalzen dat ons nauwlettend in de gaten houdt.
Om acht uur is het tijd voor een bakje koffie met een snack en die is heel welkom, ook dat we even naast de wagen de benen kunnen strekken. Op het redelijk open veld waar we staan loopt ook een familie wrattenzwijn rond op zoek naar eten. Gerrit wijst ons op de gevaarlijke slagtanden van het volwassen mannetje en daarna op de jonkies die er lopen. Deze hebben, op de plek waar papa de slagtanden heeft lichtgekleurde haren in dezelfde vorm om vijanden af te schrikken. Leuk weetje.
Zadelrugakhals.
Gerrit zet de koffie en de snacks klaar.
Dit lijkt wel heel veel op slagtanden.
Na de stop is het tijd voor de terugtocht naar de lodge, waarbij het vele moois wat we zien toch weer voor de nodige vertraging zorgt. Vooral als we over een airstrip van het park rijden er plotseling uit de struiken 4 leeuwinnen, gevolgd door een groot mannetje verschijnen. Onverwachte ontmoetingen zijn altijd leuk.
We laten de geweldige dieren ons passeren en volgen ze dan met de wagen totdat ze een tijd later onder struiken de schaduw opzoeken. Wij kunnen heel dicht bij komen en zowel onderweg als op rustplek van de leeuwen wordt door ons allemaal veel foto's gemaakt. Zelfs Gerrit heeft de camera weer tevoorschijn gehaald.
Vooral de ontmoeting met deze leeuwen zorgt er voor dat wij pas om 10:00 uur terug zijn en ons laatste, weer heel uitgebreide ontbijt in de Sekala Lodge hebben. Hierna betalen we nog een laatste rekening, nemen we afscheid van onze metgezellen en de staf en worden door Gerrit naar de ingang van Welgevonden gebracht. Toch nog een rit van zo'n 45 minuten waar we onderweg, als een kleine game drive, weer van alles zien. Wat een geweldig park.
We rijden vlak langs deze neushoorn.
Wij volgen met de wagen deze drie leeuwinnen.
Prachtige mannetjesleeuw.
Nadat we onze spullen in de inmiddels bloedhete eigen wagen gezet hebben vertrekken we iets na het middaguur voor een rit van een kleine 200 kilometer naar Pilanesberg National Park. Het eerste deel is best wel mooi en afwisselend, maar halverwege rijden we een mijnstreek in met links en recht van de weg enorme mijnbouwcomplexen en woonvoorzieningen voor werknemers. Het is een dooie, kale, stoffige omgeving met zo nu en dan een enorme stank. Het verbaasd ons niet dat veel van de mensen langs de weg een mondkapje dragen. Wat een troosteloze, ongezonde en smerige omgeving.
Onze routebeschrijving stuurt ons aan het eind van de rit van de grote weg af en daar gaat het niet veel later fout. Een verwijzing naar de ingang van het park en onze lodge voor vanavond wordt gemist en we rijden 20 kilometer te ver. Bij de ingang van een grote lodge die we passeren vragen wij de weg en worden teruggestuurd waarna we de goede weg toch vinden. Het bord dat we hadden moeten volgen is ook nu nergens te vinden. Maar eind van de middag belanden we dan toch in ons doel vandaag, Maryane Resort.
We krijgen een redelijk groot huisje met een woonkamer/keukentje, een ruime slaapkamer en maar liefst 2 badkamers. Alles is oud en versleten en het ergste, de koelkast doet het niet. Nadat we dit melden kunnen we een ander huisje krijgen, maar ook daar is de koelkast defect zodat we blijven waar we zitten en ze een half uurtje later een nieuwe koelkast komen brengen. Kunnen we meteen even vragen hoe de airco werkt want die hebben we wel nodig vanacht. Want het advies is om alle ramen en deuren dan gesloten te houden. Bij de receptie krijgen we ook te horen dat er een computerstoring is. Voor wifi moeten we tot 19:00 uur wachten, dan moet het opgelost zijn.
Ons ruime huisje in Maryane Resort.
Binnen hebben we veel ruimte.
Rond 18:30 gaan we eten in het restaurant waar we eigenlijk de enige gasten zijn. We vinden het eten niet echt top en het zal waarschijnlijk bij deze keer blijven. Wel lekker is het dat we buiten kunnen zitten. Als we na de eerder genoemde tijd navragen hoe het met de wifi is zegt men dat we toch tot morgenochtend moeten wachten. Als we toch voor het ontbijt langskomen wordt het dan meteen geregeld.
Terug in ons huisje nemen we ieder in een eigen badkamer een warme douche, maken een backup van de camera's en kijken saampjes met enkele foto's terug op de afgelopen dagen.
Na een lekker koel drankje liggen we niet ver na 21:00 uur in bed. Ook hier in de omgeving gaat enkele keren per dag de stroom er af maar gelukkig heeft het resort een enorm aggregaat. Wel jammer dat dit grote apparaat vlak bij ons huisje vandaan staat en we dus met een hoop herrie in bed liggen.
Het terras van het restaurant.
