Nijlpaard in een waterpoel.
Zo'n ontmoeting blijft spannend.
Elanden springen enorm hoog.
Bij uitwerpselen van een olifant laat Ciril ons zien dat hier nog heel veel onverteerde restanten inzitten waar andere dieren en planten nog voordeel van hebben. Om zijn verhaal kracht bij te zetten steekt hij een stok in de poep en likt deze vervolgens af. Ans moet hiervan gewoon kokhalsen en vanaf dat moment, als Ciril de kans ziet, haalt hij, met een glimlachend gezicht meer smerige dingen uit.
Hierna is het hek van de dam en stelt Marisa voor om een oud Afrikaans spelletje te doen. Een wedstrijd verspugen met keutels van een impala. Zijzelf en Zach zijn de eersten die een keutel in de mond nemen en proberen deze verder te spugen als de tegenstander. Ik laat me niet kennen en doe gewoon mee. Neem een keutel in de mond en probeer zo ver mogelijk te komen. Toch verlies ik, waarschijnlijk omdat ik de tip om de keutel eerst een poosje in de mond nat te laten worden naast me neer leg. Ans doet liever niet mee.
Hoe dan ook, tien minuten grote hilariteit.
Na twee uurtjes lopen houden we even pauze waarbij op de rotsen om ons heen de klipdassies zitten. Voor hen zijn wij een bezienswaardigheid. De terugtocht brengt ons door een heel gevarieerd stukje van de omgeving. Kleine open vlaktes, bos, dicht struikgewas en we lopen tussen rotsen door een lange kloof. Zach vertelt dat de kloof door olifanten als doorgang wordt gebruikt en ze deze hindernis heel angstig in galop nemen. Loop je op zo'n moment toevallig zelf in de kloof heb je dus een probleem. Zowel Zach als Ciril hebben hier ervaring mee.
Hoewel het best wel rustig lijkt, zien we het laatse stuk van de route toch weer verschillende antilopesoorten en we moeten zeggen, het blijft leuk als je wat spot.
Baobab bomen bij zonsopkomst.
Af en toe stoppen voor uitleg over wat er te zien is.
Rond 09:30 uur zijn we terug in het kamp waar we ons even kunnen wassen en van het laatste gezamenlijke ontbijt genieten in de open tent. Omdat we onze spullen al grotendeels ingepakt hebben en de band van de wagen vervangen is worden we na afscheid nemen van de achterblijvers iets voor elf uur door Zach terug naar de lodge en onze huurauto gebracht. We vertrekken tegelijkertijd met Marisa en Heepko, de Zuid-afrikaanse vader en dochter die samen nog een dagje in de luxe lodge zullen verblijven.
Na van hen en Zach afscheid te hebben genomen en een kwartiertje van de wifi gebruik te hebben gemaakt rijden we nog net voor het middaguur weg naar onze volgende bestemming. Mapungubwe National Park.
Laatste ontbijt met medewandelaars in de open tent.
Met gemengde gevoelens rijden we de laatste 25 kilometer door het geweldige Krugerpark voordat we de Pafuri Gate uitrijden op weg naar Mapungubwe. Het noorden van de provincie Limpopo is, hoewel bewoond één groot Nationaal Park waar we na een twintigtal kilometers voor een slagboom moeten stoppen. Als we stil staan zien we dat de wachtpost op een stoel ligt te slapen en net als ik op de claxon wil drukken wordt hij wakker. Grappig, ik denk dat hij het door had want we mogen zonder enige vraag doorrijden.
De volgende 120 kilometer gaan vlot maar zijn een tikkie saai. Vlak terrein, eentonig landschip, hooguit wat afwisseling door dieren die op de weg lopen zoals geiten, koeien en ezels. De komende dagen zijn self-catering dus in Musina zoeken we een supermarkt voor de nodige zaken en gooien we de tank van de auto weer vol.
Met een beetje regen en onweer rijden we de laatste 70 kilometer naar Mapungubwe National Park met af en toe een omleiding door de berm door de vele wegwerkzaamheden.
Een ezelskar op de hoofdweg.
De controlepost met slapende wachtpost.
Om 16:00 uur zijn we bij de poort van het park waar we ons inschrijven en meteen de sleutel krijgen van ons huisje omdat in Leokwe Rest Camp waar we verblijven geen beheer is. De laatste 11 kilometer van de poort naar de lodge zijn een geweldige game drive en beloofd veel voor de komende dagen. Onderweg zien we al zebra's, gnoes, een trap etc. Het redelijk korte stukje neemt dan ook best wel wat tijd in beslag.
Het huisje is prachtig, ruim, van alle gemakken voorzien en staat midden in het park, zonder omheining en de dieren lopen tussen de huisjes door. Achter ons huisje liggen bijvoorbeeld de grote uitwerpselen van olifanten.
De ingang van Mapungubwe National Park.
Een gnoe komt de rotsen aflopen.
Ons huisje in Leokwe Rest Camp.
We brengen alle spullen uit de auto naar binnen, wassen wat kleding en nemen een heerlijke douche, welke zich half buiten het huisje bevind, waarna we de eerder op de dag gehaalde kant en klare hap in de magnetron opwarmen. De kip, rijst en doperwten die we hebben is meteen de laatste keer dat we het eten ook. Niet echt lekker. Na een kop koffie liggen we om 21:00 uur met een voldaan gevoel in bed.
