Onze wasbak met lekker warm water.
Een rit bij zonsopkomst.
We rijden langs de Luvhuvu rivier met een prachtige zonsopkomst en dus wordt er een fotomomentje ingelast en een stuk verder op de route stoppen we bij, wat gezegd wordt, de grootste (dikste) baobab boom van Zuid Afrika. Ruim 1400 jaar oud en een omtrek van 26 meter. Natuurlijk moeten we met de groep op de foto bij de boom.
Iets verder stoppen we de rit met de landrover voor een wandeling van zo'n drie uurtjes. Spectaculaire ontmoetingen met dieren hebben we niet, maar we zien veel moois om ons heen en leren ontzettend veel over sporen op de grond. Wij worden zelfs, niet ver van de Limpopo rivier, gewezen op de duidelijke sporen in het losse zand van een stroper met een hond. Waarschijnlijk iemand uit Zimbabwe die hier 's-nachts een antilope probeert te verschalken. Niet voor het gewin maar om zijn gezin te eten te geven.
De dikste baobab boom van Zuid Afrika.
Onze gidsen op de voet volgen.
Even pauze bij een omgevallen boom.
Na de wandeling en de korte rit terug naar het kamp zijn we blij dat we onze wandelschoenen uit kunnen doen en wat te drinken kunnen nemen voordat we aan de bruch gaan. Het is inmiddels zo warm geworden dat sommigen van ons zelfs een lekker koud biertje, een Castle Lite nemen. Ik denk, "waarom ook niet" en doe gewoon mee. Nog voor de brunch een biertje?
Vanaf het moment dat we terug rijden naar het kamp probeert Marisa onze begeleiders over te halen om te gaan zwemmen in de Luvhuvu rivier, niet ver lopen van het kampement vandaan. Uiteindelijk kunnen Zach en Ciril haar smeekbedes niet meer weerstaan en een kwartiertje na het eten wandelen we naar het water om even heerlijk af te koelen. Natuurlijk hebben we geen zwemkleding bij ons dus dat wordt de gewone kleding die we aan hebben. Maar dat droogt snel genoeg met dit weer.
We moeten wel in het ondiepe deel van de rivier blijven, vlak aan de oever terwijl Zach en Ciril de omgeving in de gaten houden. In het bijzonder een krokodil die even verderop op een zandbank ligt. Het is heel ondiep dus als je een beetje nat wil worden moet je wel languit gaan liggen. Maar, wat een genot.
Onder toezicht even de gelegenheid om af te koelen.
Hoognodige ontspanning in schaduw.
Terug bij de tent is het natuurlijk even onder de (koude) douche. Zowel om onszelf goed af te spoelen als ook om het rivierzand uit de natte kleren te krijgen want werkelijk overal zit zand tussen. De rest van de middag, bij een temperatuur van 40 graden, brengen we in de schaduw door. Iedereen ligt lui onderuitgezakt met elkaar te kletsen, wat te lezen of zelfs even te pitten, terwijl de nyala's en de bushbokkies door het kamp lopen.
Rond half vier hebben we weer een 'high tea', een snack en wat te drinken, waarna we met de landrover vertrekken voor een nieuwe wandeling. Halverwege de route rijden we met de wagen een paar meter de berm in waar we, na lang speuren een slang in een boomholte zien liggen. Een black mamba, één van de meest dodelijke slangen van het land. Als we niet veel later gaan wandelen komen we al gauw in een heel apart bos terecht. De bomen hebben een hele aparte groene kleur. Koortsbomen worden ze genoemd en Zach vertelt het verhaal achter de bomen en hoe het bos is ontstaan. Maar ook het hele jonge olifantje dat met zijn hele familie langs loopt laat diepe indrukken na. Duidelijk is te zien dat dit jonkie nog geen enkele controle over zijn slurfje heeft.
Olifanten met het kleinste lid van de familie.
Een heel bos met koortsbomen.
Na een uurtje of twee wandelen blijken we toch redelijk ver van de wagen verwijderd te zijn en het begint al aardig te schemeren. Zach besluit om de wagen te gaan halen en als we elkaar weer treffen is het tijd voor de traditionele sundowner. Bij ondergaande zon een drankje waarna we de terugweg aanvangen. Het is inmiddels aardig donker geworden en terwijl Zach achter het stuur zit verlicht Ciril met een schijnwerper de omgeving op zoek naar dieren. Zo zien we hiermee aan een kleine drinkpoel drie hyena's die na wat gedronken te hebben het struikgewas in verdwijnen.
Plotseling moeten we stoppen omdat er olifanten op het pad staan. Dat wordt dus geduldig wachten tot ze weer vertrekken. Het oponthoud wordt nog meer als één van de grijze reuzen een boom omduwt die dwars over het pad valt. Daar staan we dan. Gelukkig verschijnt er niet zo heel lang nadat Zach dit via de radio heeft doorgegeven achter ons een landrover die we voorbij laten. Hieruit stappen een paar stevige kerels die de boom van het pad af halen. Helaas zien we door de duisternis weinig van de olifanten en van de verwijdering van de boom.
De traditionele sundowner.
Oponthoud.
Eenmaal terug in het kamp nemen we snel een douche en zitten we nog even gezellig met z'n allen rond het kampvuur waar we kennis maken met twee nieuwe 'wandelaars' die vanaf vandaag enkele dagen in het kamp zullen zijn. Het diner is, net als gisteren voortreffelijk en heel lekker waarna we eigenlijk meteen weer het bed op zoeken. Ook nu weer vallen we bij de nachtelijke jungle geluiden meteen in slaap.
